Bağa gel bostana gel

Her şeyi iki taş arası başaran modern zaman marketlerinin vaatleri arasında pencere önü bostanları da var. Vaat güzel, biz vaade teşne… Gel gör ki, yine de bir iki çekincemiz olacak… Zahmetsiz balkon olmaz ne olsa…

Kabul ediyorum çok şeyin yapay olduğu bir çağda doğala dönüş çağrısının pek sürükleyici olduğunu. Ki bundandır, İstanbul’un taaa Fizan’ında bulunan marketlere gidecek imkanlardan yoksun olduğumdan, Ankara’da fellik fellik bostan satan market aramam.

Düşünsenize, pencerenin önüne koyduğunuz gibi büyüyen, sonra da, kibar tabiriyle “koparıp koparıp” yiyebileceğiniz, rokasıydı, teresiydi, maydanozuydu bir küçük bahçecik. İçinden turşu çıksın isteriz elbet.

Yazının bu yerinde, hazır da adını anmışken, tereye biraz değinesim var. Turpgillerden olan bu sevgili ot, biraz buruk, acı tadıyla çok insanın gönlünü çelmese de, rayihasına varanlar için özel. Keskin acılığıyla barışabildiniz mi, onu istediğiniz şekile sokuyorsunuz. Mesela biraz Ezine peyniri, üç beş ceviz. Fakat işte o, sofralarımızdan da, bahçelerimizden de giderek seyrelenlerden.

Konuyu buradan başa bağlıyorum yeniden, bostanlar içinde vaat edilenler arasında tere de var. Sanmam rağbet edilenlerden olsun. İsmi ille rokadan sonra geçiyor. Ot hiyerarşisinin pek alt sıralarında.

İşte meraklı bir bekleyişin ardından, -efradıma sorarsanız telaşlı-, bostanlardan birini görme şerefine nihayet nail oldum. O da ne! Hüsran…Heyhat…

Diyorlar ki organikçi bostancılarımız, işte bu kum mudur, toprak mı, idüğü belirsiz taşlar içine gömülü tohumlar “pört” diye çıkıveriyormuş.

Hakikaten kolaycılığın ateşli karşıtlarından değilim. Mümkünse kolay olsun bizim olsun ama hayat bilgisi derslerinin en komik konularından biriyken çimlendirme, bu ne şimdi? Bir organiklik vaadi bu kadar mı yapay görünür. Üzeri terlemiş de böyle göz göz olmuş.

Bostan gerçeğiyle yüzleşmenin verdiği acı tere tadı, beni yine fidecilere yöneltti. Karaköy Çarşısı’nda gezerken hem tohum, hem haşarat defedici satan dükkanlardan birinde tere tohumu buldum. “Çabucak büyür” dedi satıcı, onu tohumun paketindeki işaretler doğruladı. Güzel. Zaten bitki kardeşim Gülo’ya göre, tere öyle arsız ki bir başladı mı durmuyor. Cepte teremiz. Kaldı ki, tohuma gelesiye çoktan boy verip bir avuç kadar olmuş fideler de dizi dizi boy boy Mısır Çarşısı’nda satılmakta. Bunları alıp ektiğiniz vakit çok özel bir emek istemiyor, güneş tepeye çıkmadan ya da batınca suyunu unutmayın yeter. Yani ideal saat ya sabah 7, ya akşam 8-9.

Yazının noktası şudur: Nane, maydanoz, reyhan fideleri satılmakta hâlâ. Bir küçük balkonunuz var, ille biberdir, hıyardır, domatestir, heveslenmeyin. Büyük de şart değil, ele gelir saksılara bunlardan birini ya da hepsini ekin. Nane sevince yerini, yengeç misali yan yürür, yampiri büyür. O büyüyüp yapraklandıkça, kibarca değil, “yolun” gitsin. Yolundukça coşuyor. Maydanoz da, reyhan da aynı coşkunluğa sahip. Kurutun bir kapta… İşte size en organiğinden baharat. Denemesi beş kuruş.